tag:blogger.com,1999:blog-44693243984145101812012-02-16T10:40:26.326+02:00Bir yolculuğa çıkıyorum. Bu yolculukta kendimi keşfediyor ve arıyor olacağım. Biliyorum, yolum uzun ve meşakkatli... Yolculuğum sırasında siz de kendinizden bir parça bulabilecek misiniz? Yazdığım yazılardan birini okuduktan sonra, bu yazıda kendimi buldum diyebilecek misiniz? Peki ben "Evet, kendimi buldum" diyebilecek miyim? Hiç bilmiyorum... Zaman, ah zaman, en doğru cevabı sen vereceksin...Fuat ATALhttp://www.blogger.com/profile/03590014259280076570noreply@blogger.comBlogger11100tag:blogger.com,1999:blog-4469324398414510181.post-49083226716839064022010-06-27T02:08:00.010+03:002010-06-27T14:23:17.451+03:00Kendimi sorguladığım günlerden bir gün... <br /><br />Yine ne oldu da kendimi sorgularken yakalamıştım. Ne suç işlemiştim? İnsan sadece suç işlediği zamanlarda mı kendini sorgular? Hayır hiç sanmıyorum. <br /><br />Bu gün yine kötü bir ruh hali içerisindeyim. Arada sırada, aslında sıkça kendime sorular yöneltir ve cevabını bulmaya çalışırım. Kendime bir soru soruyorum ve cevabını bulmaya çalışıyorum. Çok ilginç... Sorularımın hepsi kendimle, davranışlarımla ilgili aslında. Peki neden sorularıma cevap veremiyorum. Kendi kendime, kendimle ilgili sorduğum sorulara cevap verememek beni bir hüzün deryasının kollarına itiyor. Hüzün deryası... Doğru bir tabir mi oldu bunu da kestiremiyorum aslında. <br /><br />Satırlar parmaklarımın ucundan döküldükçe farkediyorum ki ben şu anda bile kendimle sorgu savaşı halindeyim. Ben ne yapıyorum, neden bu düşüncelerden sıyrılamıyorum, neden netlik bana bu kadar uzak? Cevap bulamıyorum...<br /><br />Günlerdir aklımdan geçen, fakat cesaretimi toplayıp da aksiyona geçiremediğim bir fikir yeniden zihnimde canlanıyor. Bu sefer çok daha güçlü, çok daha sarsıcı... Bana "Sen kendini arıyorsun, artık kendine gel ve çözüm için bir adım at" diyor. Bir adım atmanın başlangıç olduğunu ve sabırla adımların devamını getirmem gerektiğini peşi sıra ekliyor... <br /><br />"Sen kendini arıyorsun"... Ne sihirli bir cümle... Bu gerçekten doğru bir teşhis mi? İçimi dürten, sürekli rahatsız eden, olmadık yerde hüzne boğan, bazen şaşırtan duygularımın refaha ulaşmasını sağlayacak uzun bir yolun çıkış noktası bu mu? Ben aslında gerçekten kendimi mi arıyorum? <br /><br />Bir hastalığa teşhis koymak, aslından hastalığın iyileşmesi için en büyük adımı atmak değil midir? Tabii teşhis koymak için geç kalınmadıysa... Teşhisin geç konup konmadığı konusunda yorum yapamıyorum, bu yorumu yapabilme lüksüm de yok. Eğer bu teşhisi koyabildiysem ve ufak bir şansım olduğunu düşünüyorsam bu yolda ilerlemeliyim. Bir umut da olsa bu yolculuğa çıkmalıyım. Kaybedecek neyim var, şu anki durumumdan daha ne kadar kötü olabilirim?<br /><br />Üzerime bir cesaret geldiğini farkediyorum. Uzun zamandır böyle bir duyguyu yakalayamamıştım. Umuda doğru bir adım attım sanırım. Şu anki ruh halim doğru yolda olduğuma olan inancımı arttırıyor. Ya da öyle olmasını istiyorum. Kararsızlıklarım hala çok fazla, sorgulamalarım da... Ama kararımı verdim. Net ve kesin...<br /><br />Bir yolculuğa çıkıyorum. Bu yolculukta kendimi keşfediyor ve arıyor olacağım. Biliyorum, yolum uzun ve meşakkatli... Yolculuğum sırasında siz de kendinizden bir parça bulabilecek misiniz? Yazdığım yazılardan birini okuduktan sonra, bu yazıda kendimi buldum diyebilecek misiniz? Peki ben "Evet, kendimi buldum" diyebilecek miyim? Hiç bilmiyorum... Zaman, ah zaman, en doğru cevabı sen vereceksin...<br /><br /><br />f.a. <br /><br />Yolun başlangıcı...<br />İstanbul...<br />27.06.2010<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4469324398414510181-4908322671683906402?l=fuatatalkendimibuldum.blogspot.com' alt='' /></div>Fuat ATALhttp://www.blogger.com/profile/03590014259280076570noreply@blogger.com0